Yalnız kalışımdan mı? yoksa korkuyor muyum sensizlikten?
Hiç ne düşündüğünü bilmediğin oldu mu?
Ya da ne düşünmen gerektiğini bilmediğin? Sanki ortaya düzenli
yerleştirilmiş şeyleri gelip biri eliyle karman çorman etmiş gibi...
Her şey karma karışık. Kalbimin nasıl acı çektiğini bir tek
ben anlayabilirim biliyorum ama sen acaba hissedebiliyor musun?
Duvarlar beni kaçırmak istercesine üzerime gelirken, ben çaresiz öylece bakıyorum...Sensiz kalmak bu kadar zormuş demek...
Her geceyi sana kavuşmak için beklerken, bazı gecelerde seni
hissedememek ne kadar zormuş...
Biliyor musun? Gözlerini özledim, gözlerinin içine bakarak seni
seviyorum demeyi özledim... Karanlık gecelerimi aydınlatan seni özledim.
Ellerini tutmayı, senin ellerimle oynamanı özledim...Günlerime güneş
gibi doğan seni özledim. Bana sımsıkı sarılmanı özledim...
Sana dokunup tüm kötülüklerden arınmayı özledim. Gözlerime bakmanla
kaçırman arasında ki yakaladığım sevgi pırıltısını özledim.
Yanındayken, hiç yakalayamadığım mutluluğumu
yakalamayı özledim.
Karanlık bir odada, küçük bir koltukta, seni kollarıma alıp
sevmeyi özledim...
Durup durup seni seviyorum demeyi özledim...
Senden sevgini duymayı özledim...
Kim bilir daha sayamadığım neler var seninle ilgili özlediğim...
Kelimelerim artık yetersiz kalıyor bir tanem biliyorsun...
SENİ ÖZLEDİM...